Van Peru door Ecuador naar Colombia in 8 dagen…

Het waren twee weken vol met lange hobbelige busritten en nu hebben we dan ook genoeg bussen van binnen gezien voor de komende tijd. We begonnen vanuit Peru naar Guayaquil, Ecuador, met een behoorlijke vertraging bij de douane in Ecuador. Toen we eindelijk aan de beurt waren viel de stroom uit, kortom lang wachten en ’s avonds erg laat in Guayaquil.

Na een goede nacht weer vroeg op en in de tweede bus op weg naar Banos. Wat een rit!! De chauffeur dacht dat hij Schumi was en reed veel te hard door de bergen en hij haalde alles en iedereen in. Na 4 uur zwetend in de bus werden we midden op een rotonde uit de bus gezet en moesten snel overstappen in een andere bus, waarom werd niet verteld maar de tweede chauffeur reed gelukkig een stuk beter.

In Banos was het erg druk, de Ecuadorianen hadden een lang weekend. Een erg gezellige zaterdagavond gehad in een karaoke café samen met 3 Colombianen en een stel uit Ecuador, ook een kippenvel moment, midden in de nacht kwamen er twee broertjes (rond de 4 en 6 jaar oud) huilend het café in met een bloedlip en een kapotte hand, geen ouders te bekennen…momenten die je niet vergeet en niet zullen wennen.Wel erg fijn om te zien dat de locals, in dit geval de medewerkers van het café, zich bekommeren over de straatkinderen en ervoor zorgen dat ze getroost worden, geld en iets te eten of drinken krijgen. Ons in verbazing achterlatend gingen ze vervolgens weer op in het nachtelijke straatleven.

Banos is een stad met veel actieve bezigheden zoals buggy rijden, fietsen, raften, paardrijden, canyoning, etc. Wij zijn zondag gaan raften (behoorlijk brak na de gezellige karaoke avond J), op de Patate rivier, wat in de ‘raft termen’ garant stond voor categorie III-IV, wat een tocht!!Tijdens de veiligheidsinstructies werd verteld dat je de persoon naast je direct binnen boord moest halen als diegene overboord sloeg. Al peddelend, adelante (vooruit), atras (achteruit) en protegerse (veilige positie, Marcelle hield die de hele weg aan J), sloeg Martijn overboord. Hoe snel gaat het dan, overboord, helpen, aan boord halen, al met al ben je zo een aantal seconden verder, maar uiteindelijk gelukkig Martijn binnen boord. Voor Marcelle is alleen geen baywatch carrière weggelegd. Wel een super ervaring om op zo’n wilde rivier te raften!

De ochtend voor we weer in de bus stapten nog heerlijk in de Termas de Virgen gebadderd. Het water was groen van de mineralen en warm, rond de 50 graden, op deze manier wil je elke dag wel naar de Termas.

De volgende busrit bracht ons naar Otavalo. Een tocht van totaal 5 uur werd ons verteld, ondertussen hadden we al enige ervaring opgedaan met de bussen in Ecuador, alleen een busrit met 3 uur vertraging hadden we nog niet eerder meegemaakt. Tijdens de gehele reis werden er mensen opgepikt of afgezet langs de kant van de weg. Het gevolg was dat we in het donker om 22 uur ’s avonds in Otavalo aankwamen. Niet bij een busstation zoals normaal, maar gewoon aan de kant van de weg gedropt.

Otavalo staat bekend om de grootste handwerkmarkt van Zuid-Amerika die wordt gehouden op zaterdag. Wij waren hier aan het begin van de week, ook dan is er een zeer kleurrijke markt met veel mooie handelswaar. De ruimte in de backpack werd na 5 maanden beperkt, dus vond er eerst een grote opruiming plaats. Met als gevolg een erg dankbare dakloze vrouw die nu een warm fleecevest rijker is en de kinderen in het kindertehuis hebben er de nodige kleding bij…

Een half uur rijden vanaf Otavalo ligt Cotacachi wat bekend staat om de leerhandel. Geen woord gelogen door de Lonely Planet, een straat vol met winkels met alleen maar topkwaliteit leer. Schoenen, jassen, tassen, portemonnees, armbanden, alles gemaakt van leer. Nu er weer een beetje ruimte was in de backpack kon er ook een nieuwe tas worden gekocht. Keus genoeg, na een tijdje rondkijken uiteindelijk een erg mooie bruine leren tas gevonden voor Marcelle.

Het noorden van Ecuador hadden we bereikt, tijd voor de volgende grensovergang en wel naar Colombia. In de bus leerden we een Chileen en een Argentijnse kennen die ook op weg waren naar Colombia. Eerst een bus tot aan het grensdorp Tulcan, daarna samen een taxi naar de grens, wandelend over de brug naar Colombia een volgende taxi naar Ipiales genomen en vanuit hier een bus naar Pasto. Aangezien de guerrilla nog nadrukkelijk aanwezig is in het zuiden van Colombia werd in het donker reizen afgeraden, dus na ons dag vullende programma was het tijd voor een overnachting in Pasto. De bevolking van Colombia staat bekend om zijn gastvrijheid, dit merkten we al direct in de taxi. De taxichauffeur kocht de bus tickets voor ons, want hij kon wel een korting regelen. Een dag later volgde de laatste grote busrit van elf uur naar Cali.

Gastvrijheid…..

Nooit eerder zijn we mensen tegengekomen die zo gastvrij waren als familie Carlina. In Enschede hebben we Sandra leren kennen. Eigenaresse van Carlina’s een Colombiaans restaurant, heerlijk eten, en Sandra altijd behulpzaam en vol verhalen over Colombia. Nadat we in december vertelden over onze reis zei ze ‘als ik jullie kan helpen, je kunt me altijd mailen’. Vanuit Ecuador vroegen we via de mail om tips en aanbevelingen….twee dagen later werden we ’s avonds in Cali warm onthaald door haar zus Angela, zwager Eduardo en neefje Jhon. Na een heerlijk diner kregen we onze kamer en badkamer te zien, de grootste van het hele huis, het bleek de kamer van Angela & Eduardo te zijn, maar ze stonden erop dat wij hier gingen slapen, zelf sliepen ze in een kamer beneden.

Geweldig om zo in het leven van de Colombianen mee te gaan, we werden beschouwd als familie en vol trots aan iedereen in de wijk voorgesteld.

In de zes dagen die we samen met hen mochten doorbrengen hebben we veel gelachen, (Spaans) gepraat, gegeten, Salsa gedanst, gedronken, genoten en ontroerende momenten gehad. Zulke lieve mensen die zo hard moeten werken voor hun geld, geen luxe hebben als een computer, warm water, wasmachine, en vele andere dingen en toch zo tevreden en gelukkig zijn met elkaar en wat ze wel hebben. Vaste prik was het kijken naar de serie rondom drugsbaron Pablo Escobar, elke avond rond dat tijdstip liep er een opa, Jose, langs, Eduardo zei; ‘Jose is hambre, maar heeft geen geld voor eten’, met een handgebaar werd Jose altijd naar binnen gehaald en kreeg de kliekjes en een glas drinken, ontroerend om te zien hoe ze zo klaar staan voor de samenleving terwijl je zelf al zo weinig hebt.

Elke dag was het een verrassing wat we gingen doen, zo heeft Martijn een nieuwe baardcoupe, een ‘corte americano’, aangemeten gekregen door een salsa dansende, vrolijke, bier drinkende en zingende kapper. De kapsalon zat op de hoek van de straat en recht daarvoor werd een auto opnieuw gespoten, iedereen bij de kapper zat met een doekje voor zijn neus. In Zuid-Amerika; no hay un problema, zo stond er een grote koelkast met bier, de klanten en kappers dronken gezellig een biertje, wat een andere wereld!

Zondag werd Jhon 18 en wij hadden geen idee wat een Colombiaanse verjaardag inhield. De dag ervoor had Jhon een mooi cadeau uitgezocht wat hij van ons kreeg, een vest van All stars. Zo trots als een pauw liep hij zondag in zijn nieuwe vest met 25 graden. Angela en Eduardo moesten eerst werken van 3 uur tot 15 uur, daarna werd er een taart bezorgd en samen met de familie en kleinkindje Charell hebben we genoten van de taart en dronken cola uit een nieuwe schenkkan en nieuwe glazen, het feestmoment. Denkende dat dit de verjaardag was zaten we rustig op de bank, totdat er klonk, ‘cambia las ropas!’ (trek andere kleren aan).Tien minuten later zaten we met 7 man in de taxi, een kleine Daewoo matiz, op weg naar een Salsa avond. Veel gedanst en de plaatselijke likeur, Aquagardiente, gedronken, ook hier werden we vol trots voorgesteld aan iedereen als de vrienden uit Nederland.

Met z’n allen zijn we nog een dag naar Yanaconas geweest, boven op de berg met een prachtig uitzicht over Cali, veel zwembaden en schitterende natuur. Hier waren de lieve Carlina’s nog niet eerder geweest, ze genoten van al het moois en wij natuurlijk ook. Na zes dagen was het een emotioneel afscheid op het vliegveld van Cali,op ons heeft de week erg veel indruk gemaakt en hopelijk houden we er goede vrienden aan over.

Ondertussen zijn we aangekomen in Cartagena in het noorden van Colombia, de komende weken blijven we aan de kust van de Caraïben om te leren duiken en te genieten van zon, zee, strand, rum en salsa.

Saludos Marcelle y Martijn

p.s. het blijft leuk om alle reacties te lezen, dank jullie wel!