Allemaal bedankt voor de vele reacties, leuk om te lezen. Vervelen ons geen moment en genieten volop van Bolivia en al het moois hier. Bijzonder als je ‘blanco’ een land ingaat en zoveel mooie dingen tegenkomt.

Sucre…..overal koloniale witte gebouwen, Plaza de 25 mayo en veel leuke cafés (zelfs NL’s met bitterballen, appelflappen en gehaktballetjes met satésaus…… niet gehad). Kortom, we hadden voor 3 nachten geboekt in onze B&B en bleven uiteindelijk 6 nachten. Een mooie, intensieve dag-trekking gemaakt naar de watervallen en het dinosaurus museum! (de gids was in ieder geval erg enthousiast en stopte niet met praten over de voetstappen die gevonden waren, met een zwaar amerikaans-engels accent). Eerder zeiden we al alsof de tijd stil stond in Bolivia, het bewijs zagen we hier, de bank gebruikte bij de intake van de nieuwe klanten een typmachine, grappig gezicht en geluid!Ook twee erg gezellige avonden gehad met Laura en Jonathan die naar Sucre toe waren gekomen op hun motoren en in dezelfde B&B sliepen.

Ondertussen hebben we een klein zwak voor honden gekregen, zoveel lieve, mooie en grappige maar ook zielige honden. In Sucre is een plaatselijke toeristenhond, een grijze herdershond die met alle toeristen meeloopt…midden in de nacht of overdag, Rex was bij ons…J

Aangezien de Boliviaanse bussen niet erg fijn zijn om voor langere tijd in te verblijven mede dankzij de wegen welke nogal eens slecht en levensgevaarlijk blijken, hebben we dit keer voor het eveneens zeer betaalbare vliegtuig gekozen, 20 uur bus of 30 minuten vliegen?! Twee nachten geslapen in Santa Cruz, de meest welvarende stad van Bolivia, (voor het eerst zagen we Hummers, de dames met bolhoeden, gekleurde doeken en vlechten waren verdwenen) we voelden ons er niet echt thuis…in de taxi op naar Samaipata. Leuk ritje van 3 uur, vooral de stad uit. Verkeersregels zijn niet belangrijk, als je het langst en meest vaak toetert heb je voorrang…..knipperlichten zijn overbodig, rode stoplichten en zebrapaden behoren niet tot de regels.

Samaipata heeft zo’n beetje 2500 inwoners en is nog erg in ontwikkeling, met ook veel Europeanen die hier een winkel, bedrijfje of hostel zijn begonnen. Een mooie wandeling gemaakt door La Fuerte, een oud Inca dorp wat tegenwoordig tot de Unesco behoort.

We wilden ook de ‘Ruta del Che’ doen, in het dorp zaten veel agency ‘s die de trip organiseerden en er vooral geld aan willen verdienen, bij navraag in een café hoorden we dat er ene Napoleon (niet DE) in het dorp woonde en dezelfde trip aanbood(kostte alleen de helft) een half uur later was alles geregeld, samen met ‘Napo’ hebben we de twee daagse ‘Ruta del Che’ gedaan..

De eerste dag naar Vallegrande, aldaar naar de kapel waar een gedenksteen is, het museum, en de beruchte originele wasruimte waar het lijk van Che Guevara werd getoond aan de wereldpers (erg indrukwekkend). Samen met Napo geluncht en daarna richting La Higuera. Ondertussen hadden we Andy uit Duitsland opgepikt in Vallegrande, wat voor ons leuk gezelschap bleek en ook betekende dit dat we de kosten konden delen . De ‘weg’ naar La Higuera was maar 60 kilometer, maar we hebben er bijna 3 uur over gedaan, geen enkel stuk geasfalteerd en een 4x4 was geen overbodige luxe

In totaal wonen er maar 16 families in La Higuera, wij hadden verwacht dat het erg druk zou zijn maar het tegendeel was waar, wij waren de enigen. In een geweldig mooi hostel geslapen (zonder elektriciteit), de eerste keer dat we het nachtlampje moesten uitblazen!

De volgende dag na een lekker ontbijt richting de monumenten en de voormalige school (en nu museum) waar de guerrillero’s zijn vastgehouden en geëxecuteerd. Gemiddeld kwamen er 4 a 5 bezoekers per dag, we werden gevraagd om onze naam en nationaliteit in het gastenboek te schrijven. De medewerkster (ongeveer achterin de 30) keek mee, daarna vroeg ze: ‘uit welk land komen jullie’? Bleek dat ze niet kon lezen en schrijven…. Samen met haar hebben we de afdaling van een uur door de jungle en maisvelden gemaakt naar de ‘quebrada del churro’ (kloof), waar Che en zijn guerrillero’s gevangen zijn genomen. Ook dit was erg apart, indrukwekkend om te zien…interessante dagen met veel nieuwe indrukken.

Voor de nacht na de tour hadden we een fijn hostel geboekt in Samaipata. (was meer een hotel). Fris gedoucht en wel zaten wij met een biertje en wijntje over de dagen te praten, ondertussen stopte er een jeep met mensen van het leger, in totaal 8 man. Verderop in de straat stond de andere helft van het leger. Met alles erop en eraan, geladen pistolen, kwam het leger het hostel binnen, de eigenaren waren lichtelijk van slag. Ze waren op zoek naar Colombianen en hadden dit hostel doorgekregen. Binnen een minuut stond er een bij ons met z’n machinegeweer; waar wij vandaan kwamen (aangezien wij er erg Colombiaans uit zien met blond haar en blauwe ogen J). Na een kwartier bleek dat er geen Colombianen waren en vervolgden ze hun weg. Achteraf hoorden we dat er in de bergen verderop een mega drugs fabriek zat. Dit maakte de militaire sfeer van de afgelopen dagen wel compleet!

Vrijdag zijn we via Santa Cruz naar La Paz gevlogen, 1.5 miljoen inwoners, weer wat anders dan 16 families. Een mooie kleurrijke stad, rondje gelopen over ‘de heksenmarkt’, waar alles te koop is, zelfs gedroogde lama foetussen. Niet echt een fraai gezicht, maar het schijnt geluk te brengen als je een nieuw huis hebt gekocht er een foetus onder begraaft. Ook zijn er erg veel markten met mooie kleurrijke tassen, kleding van alpaca wol, souvenirs, groenten en fruit en alles wat men maar nodig heeft.Morgen gaan we naar Copacabana aan het Titicacameer.

Hasta Luego...