Vorige week hebben we in El Calafate de auto van het hostel gehuurd en waren al vroeg op weg naar El Chalten, 230 km verderop. Makkelijk om de auto van het hostel mee te nemen (dat er een oranje lampje in het dashboard brandde maakte niks uit werd ons verzekerd J). Na 10 minuten rijden stonden de eerste Guanaco’s (familie van de lama) al op de weg….daarna kwamen we Nandoe’s (familie van de struisvogel) tegen. En dat alles op de Ruta 40, de bekende weg door Argentinië, geweldig uitzicht op de bergen en ongelofelijk om zoveel kilometers te rijden en helemaal niks te zien behalve de uitgestrekte pampa’s met soms wat gras, water of alleen maar zand. De eerste 100 kilometer zaten vol met bochten en heuvels, de laatste 130 km was een lange weg. Onderweg werd ook weer duidelijk hoe belangrijk het geloof hier is, overal staan langs de weg een soort van rode altaartjes (Hierover later meer) of liggen stenen op elkaar gestapeld.

Na 2.5 uur rijden parkeerden we onze auto in El Chalten, recht voor onze ex-klasgenoten die we deze week al zagen in de supermarkt…

El Chalten, een dorpje waar vanaf velen starten voor een meerdaagse trekking. Aangezien wij geen uber trekkers zijn hebben we het bij een kleine trekking gehouden van dik 2 uur, richting de mirador (view) van de Cerro Fitz Roy, 3350 meter hoog. Helaas was het bewolkt en konden we niet al te veel zien…eenmaal terug in het dorp op het terras trok de bewolking weg en hebben we alsnog genoten van het mooie zicht op de berg!

Ook hebben we wederom gebruik gemaakt van het geweldige busnetwerk in Argentinië. Gewapend met eten en een lekker flesje Malbec waren wij klaar voor de 28 uur durende busrit van El Calafate naar Bariloche. Tijdens de reis werden we voorzien van desayuno, almuerzo en cenar (ontbijt, lunch en diner). Met dank aan de oordopjes hebben we heerlijk geslapen en nadat we wakker waren weer genoten van het uitzicht en de aanwezige DVD’s, kortom goed vol te houden. Geweldig, uren rijden en geen dorpje te zien, wel flamingo’s en guanaco’s.

Eenmaal in Bariloche viel gelijk op hoe de Duits/Zwitserse invloed terug te zien is. Veel chalets, Zwitserse namen, fondue, Sint bernardshonden…en chocolade!! Het voelde net als sjakie in de chocoladefabriek, zo stonden wij te kijken in de fabriek…alleen de geur al, met de nodige chocolade kwamen wij weer buiten.

20 kilometer verderop ligt Colonia Suiza, zoals de naam al zegt, een kolonie gesticht door de Zwitsers. Met de stadsbus (samen met vele anderen) is dit kleine dorpje goed te bereiken. Een fijne, zonnige dag aan het meer en wandelend naar Lago Negro.

Na de bus, auto, boot en vliegtuig hadden we gekozen voor het paard als vervoersmiddel, als Lucky Luke op de Estancia (boerderij)! We werden al vroeg opgehaald door Gerd, onze Duitse ‘gaucho’, 25 km rijden in een Landrover en we stonden op de Estancia, wat een andere wereld. Alleen maar paarden een hond en een kat, geen stroom, geen leidingwater…en vooral rust! Voor het eerst op een caballo (paard) gezeten, en wel drie uur!! Over de bergen en door de vallei, super hoeveel je in zo’n korte tijd kan zien…na de tijd had de andere gaucho een asado (bbq) klaar en hebben we genoten van de vele soorten vlees, salade, brood en wijn erg gezellig en een leuke ervaring om samen met de 3 gaucho’s te eten. Een onvergetelijke dag!

Met de bus zijn we zaterdag doorgereisd naar San Martin de los Andes, gelegen in het lake-district. Een kleinere plaats, niet al te toeristisch. Ook hier veel chalets en houtsnijwerk, de winterdag kun je hier skiën en in nu in de zomer fietsen, kanoën, kajakken etc.. Che Guevara heeft hier tijdens zijn motorreis (mooie filmtip: Diarios de motocicleta) geslapen in la Pastera, wat nu omgebouwd is tot een museum. Hier viel weer terug te zien hoe groot de invloed is geweest van Che en wat een kort, maar roerig (en discutabel) leven hij heeft gehad. Wisselende emoties als je alles in het museum ziet en de vele verhalen over hem leest…Fijne zonnige dagen in ons bergchalet gehad(met zwembad!)

Woensdag zijn we met de bus naar Pucón, Chili gegaan. Bijna de gehele reis over onverhard, super natuur en een opdoemende rokende vulkaan! Bij de grensovergang met Chili hebben we al ons eten achter gelaten, ze zijn erg streng. Er mogen geen dierlijke producten, groenten, fruit, vlees, zaden, noten etc. mee vanuit Argentinië. Eenmaal aangekomen in Pucón op zoek naar een slaapplaats, daar stond (heel tactisch) Nora bij het busstation, ze had een hospedaje (bed zonder breakfast) en we konden met haar meelopen, nog geen 10 minuten later waren wij voorzien van een kamer in een huis met nog 2 Nederlanders en 5 Duitsers, een dakterras met uitzicht op de vulkaan. Ook nog even gevraagd of het een rustige straat was, ‘weinig verkeer’ was het antwoord van Nora. Wel zijn er in elke straat 3 of 4 zwerfhonden die hun territorium bewaken (ook ’s nachts J )..wederom erg blij met onze oordopjes.

De Villarrica vulkaan is de grote trekpleister van Pucón, veel mensen die hier zijn beklimmen de vulkaan. Na enige research zijn wij tot de conclusie gekomen dat wij dit niet gingen doen. 5 uur klimmen en daarna 2 uur naar beneden glijden…een week eerder waren er twee toeristen overleden op dezelfde vulkaan..dus wij hebben het gehouden bij een avondtour naar de hot springs. Bijzonder om in het donker in een hot spring te zitten die 40 graden warm is (allemaal dankzij moeder natuur).

Ons cultuurhistorisch besef is weer helemaal up-to-date na een dag bij de Mapuche stam. Erg interessant om te zien hoe deze mensen geleefd hebben en hier momenteel nog steeds leven. Mapu= aarde & che= mensen, ofwel de mensen van de aarde. We hebben een Mapuche center bezocht waar we een rondleiding hebben gekregen van een Mapuche. Later een drie gangen Mapuche lunch (heerlijk!!) en daarna een gezin bezocht welke nog traditionele woningen (Ruka’s) op hun landgoed hebben staan. Geweldig om alle verhalen en geschiedenis te horen. Voor het drinken van een kruidendrankje moesten we bijvoorbeeld een slok op de grond gooien om hiermee te bedanken voor het krijgen van het drinken. Ook was het gebruikelijk om de dag (nog voor het ontbijt, om 6 uur) met de gehele familie te starten rondom het haardvuur en hier de verhalen en ook ‘zonden’ te vertellen, zodoende kon de familie een oordeel of advies geven. De familie staat centraal in de gehele Mapuche cultuur.

We vervelen ons geen moment, geweldig om te zien hoeveel aardige, gastvrije mensen er zijn in Argentinië en nu Chili en hoe verschillend het is qua landschap en het klimaat. De ene dag sta je in je korte broek en daags erna heb je een paraplu en regenjas nodig.

Besos vanuit Chili