Sucre, Samaipata en la Paz

Allemaal bedankt voor de vele reacties, leuk om te lezen. Vervelen ons geen moment en genieten volop van Bolivia en al het moois hier. Bijzonder als je ‘blanco’ een land ingaat en zoveel mooie dingen tegenkomt.

Sucre…..overal koloniale witte gebouwen, Plaza de 25 mayo en veel leuke cafés (zelfs NL’s met bitterballen, appelflappen en gehaktballetjes met satésaus…… niet gehad). Kortom, we hadden voor 3 nachten geboekt in onze B&B en bleven uiteindelijk 6 nachten. Een mooie, intensieve dag-trekking gemaakt naar de watervallen en het dinosaurus museum! (de gids was in ieder geval erg enthousiast en stopte niet met praten over de voetstappen die gevonden waren, met een zwaar amerikaans-engels accent). Eerder zeiden we al alsof de tijd stil stond in Bolivia, het bewijs zagen we hier, de bank gebruikte bij de intake van de nieuwe klanten een typmachine, grappig gezicht en geluid!Ook twee erg gezellige avonden gehad met Laura en Jonathan die naar Sucre toe waren gekomen op hun motoren en in dezelfde B&B sliepen.

Ondertussen hebben we een klein zwak voor honden gekregen, zoveel lieve, mooie en grappige maar ook zielige honden. In Sucre is een plaatselijke toeristenhond, een grijze herdershond die met alle toeristen meeloopt…midden in de nacht of overdag, Rex was bij ons…J

Aangezien de Boliviaanse bussen niet erg fijn zijn om voor langere tijd in te verblijven mede dankzij de wegen welke nogal eens slecht en levensgevaarlijk blijken, hebben we dit keer voor het eveneens zeer betaalbare vliegtuig gekozen, 20 uur bus of 30 minuten vliegen?! Twee nachten geslapen in Santa Cruz, de meest welvarende stad van Bolivia, (voor het eerst zagen we Hummers, de dames met bolhoeden, gekleurde doeken en vlechten waren verdwenen) we voelden ons er niet echt thuis…in de taxi op naar Samaipata. Leuk ritje van 3 uur, vooral de stad uit. Verkeersregels zijn niet belangrijk, als je het langst en meest vaak toetert heb je voorrang…..knipperlichten zijn overbodig, rode stoplichten en zebrapaden behoren niet tot de regels.

Samaipata heeft zo’n beetje 2500 inwoners en is nog erg in ontwikkeling, met ook veel Europeanen die hier een winkel, bedrijfje of hostel zijn begonnen. Een mooie wandeling gemaakt door La Fuerte, een oud Inca dorp wat tegenwoordig tot de Unesco behoort.

We wilden ook de ‘Ruta del Che’ doen, in het dorp zaten veel agency ‘s die de trip organiseerden en er vooral geld aan willen verdienen, bij navraag in een café hoorden we dat er ene Napoleon (niet DE) in het dorp woonde en dezelfde trip aanbood(kostte alleen de helft) een half uur later was alles geregeld, samen met ‘Napo’ hebben we de twee daagse ‘Ruta del Che’ gedaan..

De eerste dag naar Vallegrande, aldaar naar de kapel waar een gedenksteen is, het museum, en de beruchte originele wasruimte waar het lijk van Che Guevara werd getoond aan de wereldpers (erg indrukwekkend). Samen met Napo geluncht en daarna richting La Higuera. Ondertussen hadden we Andy uit Duitsland opgepikt in Vallegrande, wat voor ons leuk gezelschap bleek en ook betekende dit dat we de kosten konden delen . De ‘weg’ naar La Higuera was maar 60 kilometer, maar we hebben er bijna 3 uur over gedaan, geen enkel stuk geasfalteerd en een 4x4 was geen overbodige luxe

In totaal wonen er maar 16 families in La Higuera, wij hadden verwacht dat het erg druk zou zijn maar het tegendeel was waar, wij waren de enigen. In een geweldig mooi hostel geslapen (zonder elektriciteit), de eerste keer dat we het nachtlampje moesten uitblazen!

De volgende dag na een lekker ontbijt richting de monumenten en de voormalige school (en nu museum) waar de guerrillero’s zijn vastgehouden en geëxecuteerd. Gemiddeld kwamen er 4 a 5 bezoekers per dag, we werden gevraagd om onze naam en nationaliteit in het gastenboek te schrijven. De medewerkster (ongeveer achterin de 30) keek mee, daarna vroeg ze: ‘uit welk land komen jullie’? Bleek dat ze niet kon lezen en schrijven…. Samen met haar hebben we de afdaling van een uur door de jungle en maisvelden gemaakt naar de ‘quebrada del churro’ (kloof), waar Che en zijn guerrillero’s gevangen zijn genomen. Ook dit was erg apart, indrukwekkend om te zien…interessante dagen met veel nieuwe indrukken.

Voor de nacht na de tour hadden we een fijn hostel geboekt in Samaipata. (was meer een hotel). Fris gedoucht en wel zaten wij met een biertje en wijntje over de dagen te praten, ondertussen stopte er een jeep met mensen van het leger, in totaal 8 man. Verderop in de straat stond de andere helft van het leger. Met alles erop en eraan, geladen pistolen, kwam het leger het hostel binnen, de eigenaren waren lichtelijk van slag. Ze waren op zoek naar Colombianen en hadden dit hostel doorgekregen. Binnen een minuut stond er een bij ons met z’n machinegeweer; waar wij vandaan kwamen (aangezien wij er erg Colombiaans uit zien met blond haar en blauwe ogen J). Na een kwartier bleek dat er geen Colombianen waren en vervolgden ze hun weg. Achteraf hoorden we dat er in de bergen verderop een mega drugs fabriek zat. Dit maakte de militaire sfeer van de afgelopen dagen wel compleet!

Vrijdag zijn we via Santa Cruz naar La Paz gevlogen, 1.5 miljoen inwoners, weer wat anders dan 16 families. Een mooie kleurrijke stad, rondje gelopen over ‘de heksenmarkt’, waar alles te koop is, zelfs gedroogde lama foetussen. Niet echt een fraai gezicht, maar het schijnt geluk te brengen als je een nieuw huis hebt gekocht er een foetus onder begraaft. Ook zijn er erg veel markten met mooie kleurrijke tassen, kleding van alpaca wol, souvenirs, groenten en fruit en alles wat men maar nodig heeft.Morgen gaan we naar Copacabana aan het Titicacameer.

Hasta Luego...

Tussen Salta en Sucre..

Hola chico’s (of je nu 10 of 80 bent, iedereen wordt een chico genoemd)!

Mendoza en alle wijngaarden achter ons gelaten en zijn met de bus (met een steward die ons van de nodige maaltijden en drankjes voorzag) naar Salta gereisd.

In Salta kun je zien dat je richting de Boliviaanse grens gaat, de cocabladeren worden hier verkocht, veel handel en marktkramen op straat. De supermarkten verkopen bijna geen groente, voor groente ga je naar de groenteboer, vlees naar de slager.Of ’s morgens of ’s avonds want tussen 14.00 en 18.00 is alles dicht en is het stil op straat, siësta time!

In Argentinië is een chronisch muntgeld tekort, niemand heeft muntgeld, de medewerkers in de supermarkt kijken je alles vernietigend aan als je met 100 peso (17 euro) betaald, en schreeuwen dan verveeld naar hun collega: ‘cambio’ (=wisselen), met het gevolg dat de rij die al lang is nog langer wordt, kortom Martijn vond het al leuk om naar de winkel te gaan en hier helemaal J haha! Hebben al een bezoekje gebracht aan verschillende groenteboeren (een verkocht heerlijke paprika’s, zaten helemaal vol met wormen L). Bij de groenteboer moesten we 7 peso betalen en ik betaalde met 8 peso…maarja, een muntje van 1 peso hebben ze niet, dus kreeg ik een wortel! In Salta kwamen we terug met een citroen en bij de supermarkt snoepjes i.p.v. muntgeld!

Maar de vriendelijkheid en gastvrijheid blijft, of je iemand voor het eerst ontmoet een dag later weer ziet --> een besito (zoentje), of het nu de schoonmaakster is van het hostel, de oma die naast ons op het busstation zat te wachten, of de meneer bij wie we geld hadden gewisseld en van wie vervolgens een stuk taart kregen.

Vanuit Salta hebben we een dagtour naar Cafayate geboekt, de tour ging voornamelijk door de bergen, deze staan hier in de regio bekend om de vele verschillende kleuren, vanwege de mineralen die erin zitten. We hebben het amfitheater gezien, een rond gesteente waarin 80% van de akoestiek ter horen is zoals deze ook in de opera in Buenos Aires klinkt. In het amfitheater stonden twee muzikanten, wat een geluid!

Vanaf Salta hebben we een slapeloze nacht in de bus naar la Quiaca (grensplaats in Argentinië) gehad. Binnen in de bus stonk het verschrikkelijk naar diesel, de bus stopte in elke plaats en dan ging het licht aan en iedereen stapte maar in, er werd niks gecontroleerd, wisten beide niet zo goed wat we ervan moesten denken. Voor de zekerheid maar met mijn voeten om de rugzak gaan zitten/poging tot slapen. Later bleken er twee mensen te zijn bestolen tijdens de busrit. ’s Ochtends heel vroeg kwamen we aan, suf en wel richting de grens, twee stempels later stonden we in Villazon. Terug in de tijd…dames met bolhoeden en lange vlechten, heel veel kleine winkeltjes, overal kleuren, veel doeken en poncho’s, lama’s, welkom in Bolivia. Samen met 3 Duitsers, een Engelsman en een Zwitserse een taxibusje geregeld naar Tupiza. De prijzen zijn totaal verschillend dan Argentinië, een colaatje kost 0.50 cent, uit eten rond de 4 euro, we hadden een 4 gangen lunch voor 1.20!!

Afgelopen woensdag was het begin van onze 4 daagse jeep trip naar Uyuni (zoutmeer). Via het hostel hadden we de trip geboekt, we zaten in totaal met z’n 6en in de jeep. Martijn en ik, Laura & Jonathan uit Nieuw Zeeland, chauffeur/gids Edwin en kok Natalia.

280 liter diesel, 4 backpacks, slaapzakken, een kooktoestel, gasfles en veel water op het dak en eten & drinken voor 4 dagen achterin de jeep. De eerste dag hebben we rond de 200 km gereden, langs meren, over de bergen, door het water, heeeel veel lama’s en flamingo’s gezien. Eerste overnachtplaats was goed, Natalia had een heerlijke tea time voor ons direct na aankomst. Aan de coca tea, het was te merken dat we hoog zaten, kortademig en hoofdpijn. Na een heerlijk diner onze slaapkamer gedeeld met Laura en Jonathan en goed geslapen (elektriciteit en water aanwezig, er was ons verteld dat dit de eerste twee overnachtingen niet het geval zou zijn).

De volgende ochtend stond om 7 uur het ontbijt klaar en om 7.30 vertrokken we voor de tweede dag, opnieuw van alles gezien, onbeschrijfelijk: laguna verde, geisers, laguna rojo, een duik in de hotspring met uitzicht op de flamingo’s, chinchilla’s en dit allemaal op een behoorlijke hoogte, tussen de 4500 en 5200 meter.

De tweede dag was onze slaapplek wederom goed, nog geen douche maar wel elektriciteit en voldoende dekens, was ook wel nodig, op 5200 m hoogte was het ’s nachts -6 en in het hostel denk ik ook zoiets, thermolegging, slaapzak en dekens…Wederom om 7 uur ontbijt en op naar de derde dag, gestopt bij een gesteente wat gebruikt werd voor een van de schilderijen van Gaudi. Daarna verder gereden, er reden meerdere jeeps en als er een defect was dan hielpen de chauffeurs elkaar.

Tijdens het rijden leek het erop alsof we in de verte een jeep zagen die op de kant lag, dichterbij gekomen bleek dat echt zo. De chauffeur had de controle over de jeep verloren en was gekanteld. Jonathan (dokter) gelijk naar de familie toe, de vader en zoon waren redelijk ongedeerd. Moeder had veel last van haar rug, de jeep was voor ons NL’ers total-loss, in Bolivia kun je hem echter wel weer oplappen, zo gezegd zo gedaan. Alle chauffeurs van de jeeps die arriveerden hielpen mee, nieuw wiel, van alles onder de motorkap gefikst en zo ging de chauffeur een uur later zonder ramen en spiegels in de jeep op weg naar de dichtstbijzijnde plaats. Ondertussen was de familie al op weg naar een ziekenhuis…kortom een ietwat ander begin van de dag.

Onderweg nog een paar keer gestopt om de bewuste jeep weer op te lappen. ’s Middags stopte een jeep die achter ons reed, wij terug, wat bleek: hij was ingehaald door zijn eigen achterwiel, afgeknapt. Onze gids/chauffeur heeft geholpen, wij hebben ons samen met de kok goed vermaakt. ’s Avonds een overnachtplaats in Uyuni, met een eigen slaapkamer en een douche (moest je wel eerst betalen en een nummertje weten te bemachtigen bij de douche-‘baas’). Natalia had weer heerlijk gekookt, zelf een fles wijn bij het eten omdat het de laatste avond was. Op tijd naar bed want de volgende dag vertrokken we om 5.30, zonsopgang op salar de Uyuni. Hoe bijzonder was dat, zout, zout en overal zout, 12.000 km² groot (op een na grootste zoutvlakte van de wereld)! Ontbijten in het zouthotel en daarna volgde een lange, leuke fotosessie…’s middags nog een laatste lunch en daarna afscheid genomen van iedereen. Het was echt geweldig, denk dat de foto’s nog niet kunnen weergeven hoe het in het echt is….

Zondag zijn we (na een Boliviaanse busreis) aangekomen in Sucre, de eerste nacht in een verschrikkelijk hostel geslapen en daarna gelijk verhuisd naar een Bed and Breakfast in de buurt, stukken beter!

Veel liefs en besito’s van ons

Wijn & roadtripping

Vanuit Pucon bracht de nachtbus ons naar Valparaiso (ook wel Valpo genoemd). Wonderlijk weer hoe snel en gemakkelijk de nachtbus is..je slaapt en als je wakker wordt ben je in een andere stad. Om half negen stonden we bij ons hostel en konden gelijk aanschuiven aan het ontbijt. ‘s Middags een stadswandeling, deze zou drie uur duren. De zon scheen, korte broek en shirtje aan. Onze gids wist echter alles maar dan ook alles van de stad te vertellen en de wandeling duurde iets langer dan 3 uur, 5 uur (!!) later (met blauwe nagels van de kou) waren we terug bij ons hostel.

Valparaiso is de grootste havenstad van Chile, een mega havengebied. Een kleurrijke stad, overal zijn graffity’s te zien. Er hebben al verschillende aardbevingen plaatsgevonden in en om Valparaiso, in 2010 vond de meest recentelijke aardbeving plaats in Concepcion, tijdens de stadswandeling was hier nog veel van terug te zien. Sommige huizen zijn helemaal niet meer opnieuw gebouwd en liggen nog in puin met een bouwhek erom, scheuren in woningen en gebouwen. In de supermarkten en cafés zijn over de lengte touwen gespannen voor de flessen wijn/drank. Het schijnt dat er nog vaak kleine trillingen plaats vinden.Valpo is gebouwd op 49 heuvels, de straten verschillen erg in hoogte, hierdoor maken de inwoners gebruik van ascensors (liften). Op dit moment werken er nog 5 liften in de stad, deze zijn dan ook onderdeel van de Unesco. Tijdens de stadswandeling zijn we in de ascensors geweest.

In de stad rijden veel microbuses (minibusjes),voor 200 peso (30 cent) kun je overal naar toe. Wel handig om direct het goede busje nemen J , wij kwamen uit in een volkswijk ergens op een berg waar het niet echt al te fijn was uit te stappen. Fijn dat je dan Spaans spreekt en kunt uitleggen dat we terug wilden naar de stad, de buschauffeur heeft ons naar de goede bus gebracht. Vervolgens kwamen we midden in de stad in een demonstratie uit, kennis gemaakt met traangas (niet al te fijn spul). In de binnenstad rijden ook nog trolleybussen uit 1950!! De oudste nog rijdende ter wereld, kortom, het openbaar vervoer is goed voor elkaar. In alle cafés en restaurants hangen tv’ s en ze zenden non stop 80/90 jaren clips uit, MC Hammer en vele anderen hebben we gezien.

Na Valparaiso hebben we de Argentijnse grens weer gepasseerd (mooie busrit over de Andes) en zijn aangekomen in Mendoza, DE wijnstreek, 70% van alle Argentijnse wijn wordt in deze streek geproduceerd. Een geweldig hostel, de eerste avond was er een empanada cooking class, natuurlijk aan meegedaan. Heel grappig, er waren maar een paar mensen empanada’s aan het maken, toen ze eenmaal uit de oven kwamen zaten alle mede hostellers ineens in de tuin, een erg gezellige avond.

Mendoza een mooie, en vooral groene stad. In en om Maipu (15 km verderop) zijn de meeste bodega’s, vrachtwagens vol met druiven reden de hele dag af en aan. Bij de plaatselijke fietsverhuur, Mr Hugo, hebben we zoals zovelen een fiets gehuurd en na een klein stukje fietsen stonden we in het wijnmuseum, gevolgd door bezoekje een olijfolie-fabriek met een proeverij van likeur, olijfolies, tapenades, ‘dulce de leche’ (zoete pasta) en allerlei soorten jam. Met een goed gevulde maag hebben we de fietstocht vervolgd naar de Trapiche bodega. Super, de bodega stamt uit 1912 en is, na te zijn verlaten, opnieuw opgebouwd. Erg interessant om het gehele proces te zien en natuurlijk om de wijnen te mogen proeven J.

Hierna hebben we nog een wijngaard van een familie bezocht en daarna naar Mr Hugo gefietst (10 km) om de fiets in te leveren en terug te keren naar het hostel (dachten wij), maar Mr Hugo voorzag iedereen vervolgens rijkelijk van zijn wijn en een behoorlijke after party volgde.

In Mendoza hebben we een auto gehuurd voor een week en een ronde gemaakt tussen verschillende plaatsen. San Luis was de eerste plaats waar we hebben overnacht, vanuit hier zijn we doorgereden naar Villa Dolores. Wat een dag op de weg, echt over allerlei soorten wegen: asfalt, zandweg, bergweg…en ook alle dieren die we onderweg tegenkwamen, koeien, schapen, geiten en paarden in het wild. Voor onze auto stak een leguaan de weg over en twee vogelspinnen (!!). Vanuit Villa Dolores zijn we naar Cordoba gereden, hier hebben we twee nachten geslapen. Wederom een erg gezellig hostel met een binnentuin en ’s avonds de asado (beroemde bbq). Cordoba is een studentenstad, er zitten 7 universiteiten, ook is het de stad van de jezuïeten, deze hebben de stad gesticht. Dit is overal terug te zien, veel oude gebouwen, kerken en kathedralen.

Na Cordoba hebben we overnacht in Cosquin in een cabaña (soort houten vakantiehuisje). Het hoogseizoen is voorbij in Argentinië, vandaar dat veel hotels en appartementen gesloten zijn. Wij waren de enigen op het vakantiepark, privé zwembad.

De volgende bestemming was San Juan, lekker rustig op de weg omdat het zondag was, (de familiedag voor de Argentijnen) alleen de politie hield geen rust, we zijn wel langs 10 politiecontroles gekomen. Het maakt niet uit in wat voor een auto je hier rijdt, zolang het vier wielen heeft en het doet is het goed. Geen motorkap, bumper eraf, koplampen stuk, totaal verroest, mega lawaai…maakt allemaal niks uit…’zolang je je koplampen maar aan hebt’ hebben wij geleerd.Wij hadden net getankt en zagen in de verte de oranje pionnen staan, alweer politie dachten we nog, vervolgens moest Martijn uitstappen en mee naar binnen. Vergeten de koplampen aan te doen, gevolg: boete van 700 peso (=120 euro!!). Nadat we gezegd hadden dat bedrag niet bij ons te hebben (leugentje) was de boete ineens 300 peso (50 euro)..hij kon namelijk geen bonnetje uitschrijven vandaar dat het goedkoper werd. Jaja, we hebben het maar betaald en waarschijnlijk is hij ’s middags heerlijk uit eten geweest met de familie.

Nog geen half uur later wederom politiecontrole, nu vertelden ze ons dat er verderop een rotonde kwam en er dieren op de weg konden lopen, hij vroeg wel een vergoeding voor zijn goede tips!! Haha. Bijna in San Juan was er nog een laatste controle, of we fruit bij ons hadden en de auto werd gedesinfecteerd (waarvoor we wel moesten betalen), hoe bedenk je het!! Twee dagen in San Juan doorgebracht in een ‘stapelbed-zonder-breakfast’.

Ondertussen zijn we weer in Mendoza, wat een week op de weg! Onderweg veel (gelukkig levende) dieren gezien, maar helaas ook veel over(r)leden. Er zijn onwijs veel zwerfhonden en deze lopen langs de weg of op de weg, niet altijd met een goede afloop, naar om te zien. We hebben ook veel koeien en paarden langs de weg zien liggen. Onderhoud doen ze niet aan, dus slalommen om de gaten en ondertussen goed opletten op tegenliggers. Benzinestations zonder benzine, heel normaal. Onze Chevy staat weer in de garage, hij was zilvergrijs toen we hem ophaalden, bij het afleveren zandbruin..no hay un problema!(geen probleem)

Morgenavond gaan we met de nachtbus verder naar Salta, in het noorden van Argentinië en vanuit daar richting Bolivia, ondertussen hebben we al 17.530 kilometer afgelegd.

Saludos!!

Op naar Chili...

Vorige week hebben we in El Calafate de auto van het hostel gehuurd en waren al vroeg op weg naar El Chalten, 230 km verderop. Makkelijk om de auto van het hostel mee te nemen (dat er een oranje lampje in het dashboard brandde maakte niks uit werd ons verzekerd J). Na 10 minuten rijden stonden de eerste Guanaco’s (familie van de lama) al op de weg….daarna kwamen we Nandoe’s (familie van de struisvogel) tegen. En dat alles op de Ruta 40, de bekende weg door Argentinië, geweldig uitzicht op de bergen en ongelofelijk om zoveel kilometers te rijden en helemaal niks te zien behalve de uitgestrekte pampa’s met soms wat gras, water of alleen maar zand. De eerste 100 kilometer zaten vol met bochten en heuvels, de laatste 130 km was een lange weg. Onderweg werd ook weer duidelijk hoe belangrijk het geloof hier is, overal staan langs de weg een soort van rode altaartjes (Hierover later meer) of liggen stenen op elkaar gestapeld.

Na 2.5 uur rijden parkeerden we onze auto in El Chalten, recht voor onze ex-klasgenoten die we deze week al zagen in de supermarkt…

El Chalten, een dorpje waar vanaf velen starten voor een meerdaagse trekking. Aangezien wij geen uber trekkers zijn hebben we het bij een kleine trekking gehouden van dik 2 uur, richting de mirador (view) van de Cerro Fitz Roy, 3350 meter hoog. Helaas was het bewolkt en konden we niet al te veel zien…eenmaal terug in het dorp op het terras trok de bewolking weg en hebben we alsnog genoten van het mooie zicht op de berg!

Ook hebben we wederom gebruik gemaakt van het geweldige busnetwerk in Argentinië. Gewapend met eten en een lekker flesje Malbec waren wij klaar voor de 28 uur durende busrit van El Calafate naar Bariloche. Tijdens de reis werden we voorzien van desayuno, almuerzo en cenar (ontbijt, lunch en diner). Met dank aan de oordopjes hebben we heerlijk geslapen en nadat we wakker waren weer genoten van het uitzicht en de aanwezige DVD’s, kortom goed vol te houden. Geweldig, uren rijden en geen dorpje te zien, wel flamingo’s en guanaco’s.

Eenmaal in Bariloche viel gelijk op hoe de Duits/Zwitserse invloed terug te zien is. Veel chalets, Zwitserse namen, fondue, Sint bernardshonden…en chocolade!! Het voelde net als sjakie in de chocoladefabriek, zo stonden wij te kijken in de fabriek…alleen de geur al, met de nodige chocolade kwamen wij weer buiten.

20 kilometer verderop ligt Colonia Suiza, zoals de naam al zegt, een kolonie gesticht door de Zwitsers. Met de stadsbus (samen met vele anderen) is dit kleine dorpje goed te bereiken. Een fijne, zonnige dag aan het meer en wandelend naar Lago Negro.

Na de bus, auto, boot en vliegtuig hadden we gekozen voor het paard als vervoersmiddel, als Lucky Luke op de Estancia (boerderij)! We werden al vroeg opgehaald door Gerd, onze Duitse ‘gaucho’, 25 km rijden in een Landrover en we stonden op de Estancia, wat een andere wereld. Alleen maar paarden een hond en een kat, geen stroom, geen leidingwater…en vooral rust! Voor het eerst op een caballo (paard) gezeten, en wel drie uur!! Over de bergen en door de vallei, super hoeveel je in zo’n korte tijd kan zien…na de tijd had de andere gaucho een asado (bbq) klaar en hebben we genoten van de vele soorten vlees, salade, brood en wijn erg gezellig en een leuke ervaring om samen met de 3 gaucho’s te eten. Een onvergetelijke dag!

Met de bus zijn we zaterdag doorgereisd naar San Martin de los Andes, gelegen in het lake-district. Een kleinere plaats, niet al te toeristisch. Ook hier veel chalets en houtsnijwerk, de winterdag kun je hier skiën en in nu in de zomer fietsen, kanoën, kajakken etc.. Che Guevara heeft hier tijdens zijn motorreis (mooie filmtip: Diarios de motocicleta) geslapen in la Pastera, wat nu omgebouwd is tot een museum. Hier viel weer terug te zien hoe groot de invloed is geweest van Che en wat een kort, maar roerig (en discutabel) leven hij heeft gehad. Wisselende emoties als je alles in het museum ziet en de vele verhalen over hem leest…Fijne zonnige dagen in ons bergchalet gehad(met zwembad!)

Woensdag zijn we met de bus naar Pucón, Chili gegaan. Bijna de gehele reis over onverhard, super natuur en een opdoemende rokende vulkaan! Bij de grensovergang met Chili hebben we al ons eten achter gelaten, ze zijn erg streng. Er mogen geen dierlijke producten, groenten, fruit, vlees, zaden, noten etc. mee vanuit Argentinië. Eenmaal aangekomen in Pucón op zoek naar een slaapplaats, daar stond (heel tactisch) Nora bij het busstation, ze had een hospedaje (bed zonder breakfast) en we konden met haar meelopen, nog geen 10 minuten later waren wij voorzien van een kamer in een huis met nog 2 Nederlanders en 5 Duitsers, een dakterras met uitzicht op de vulkaan. Ook nog even gevraagd of het een rustige straat was, ‘weinig verkeer’ was het antwoord van Nora. Wel zijn er in elke straat 3 of 4 zwerfhonden die hun territorium bewaken (ook ’s nachts J )..wederom erg blij met onze oordopjes.

De Villarrica vulkaan is de grote trekpleister van Pucón, veel mensen die hier zijn beklimmen de vulkaan. Na enige research zijn wij tot de conclusie gekomen dat wij dit niet gingen doen. 5 uur klimmen en daarna 2 uur naar beneden glijden…een week eerder waren er twee toeristen overleden op dezelfde vulkaan..dus wij hebben het gehouden bij een avondtour naar de hot springs. Bijzonder om in het donker in een hot spring te zitten die 40 graden warm is (allemaal dankzij moeder natuur).

Ons cultuurhistorisch besef is weer helemaal up-to-date na een dag bij de Mapuche stam. Erg interessant om te zien hoe deze mensen geleefd hebben en hier momenteel nog steeds leven. Mapu= aarde & che= mensen, ofwel de mensen van de aarde. We hebben een Mapuche center bezocht waar we een rondleiding hebben gekregen van een Mapuche. Later een drie gangen Mapuche lunch (heerlijk!!) en daarna een gezin bezocht welke nog traditionele woningen (Ruka’s) op hun landgoed hebben staan. Geweldig om alle verhalen en geschiedenis te horen. Voor het drinken van een kruidendrankje moesten we bijvoorbeeld een slok op de grond gooien om hiermee te bedanken voor het krijgen van het drinken. Ook was het gebruikelijk om de dag (nog voor het ontbijt, om 6 uur) met de gehele familie te starten rondom het haardvuur en hier de verhalen en ook ‘zonden’ te vertellen, zodoende kon de familie een oordeel of advies geven. De familie staat centraal in de gehele Mapuche cultuur.

We vervelen ons geen moment, geweldig om te zien hoeveel aardige, gastvrije mensen er zijn in Argentinië en nu Chili en hoe verschillend het is qua landschap en het klimaat. De ene dag sta je in je korte broek en daags erna heb je een paraplu en regenjas nodig.

Besos vanuit Chili

Wilson & Walter

Tijd geleden dat we een verhaal hebben geplaatst, ondertussen veel dingen meegemaakt, gezien en gedaan een korte samenvatting...

In Buenos Aires hebben we de laatste week Spaanse les op IBL afgesloten. Toch wel raar om na vier weken niet meer 'iets te hoeven' en om afscheid te nemen van onze klasgenoten. Uit eten geweest met een aantal Brazilianen. Van Antonio kregen we twee hele mooie orginele (super breekbare) Braziliaanse beeldjes, die reizen vanaf nu met ons mee in een handdoek..(de dag ervoor had Martijn net een pakket van 5 kg naar NLverstuurd). Erg gezellige avond gehad, veel gelachen.

Zaterdag hebben we ons appartement verlaten en de bus naar Rosario genomen, de geboorteplaats van Che Guevara en Lionel Messi. Rosario is de op twee na grootste stad van Argentinie, maar al wel een stuk kleiner dan BA. In Rosario genoten van het strand aan de Parana rivier en de 'autovrije' straat met terrassen. 's Avonds op het terras kwam er een man met een hond naast ons zitten, het was een Nederlander die al 10 jaar in Argentinie woonde. Hij kon veel vertellen over Rosario en de omgeving. We hebben samen wat gedronken, en daarna een rondleiding gekregen door de stad (om 1.00 's nachts samen met hond Wilson:). Uiteindelijk waren we om 2.00 in ons hotel..weer veel wijzer over de stad en een aantal goede tips rijker. Hoe bijzonder de nachtelijke ontmoetingen met mensen. Maandag waren we van plan om naar het eilandje te gaan, maar de veerboot vaarde niet ivm de wind. Het was wel super mooi weer, lichtelijk teleurgesteld liepen we verder, er moest toch vast wel iemand anders naar de overkant gaan?? Op een pier stond een jongenmet kitesurf uitrusting, hem aangesproken en hij vroeg ons een kwartiertje te wachten, een vriend van hem was onderweg, we konden vast wel mee. Zo zaten we driekwartier (=een argentijns kwartier :) later op een mini bootje met dokter Walter, zijn kitesurfvrienden en een hond. Geweldig strand met een bar/terras en uitzicht op de stad en alle kitesurfers. Top!!

Via Buenos Aires zijn we woensdag(de dag dat er in BA een verschrikkelijk treinongeluk plaats vond)naar El Calafate gevlogen. Wat een verschil om vanuit de grote stad in het stille, mooie, schone en koude Patagonie aan te komen. De zomerkleren zijn ingeruild voor de lange broeken en truien en zelfs jassen. Dankzij facebook gisteren uit eten met een klasgenootje uit BA die hier ook is. Vandaag naar de Perito Moreno gletsjer, kippenvel. Groot, indrukwekkend, koud en alleen het geluid al als er een blok ijs naar beneden viel...heel mooi om te zien. Vanmiddag in de supermarkt stonden we naast Brandon & Heather, andere klasgenoten, toeval bestaat niet.

Voor morgen hebben we een auto gehuurd en gaan naar El Chalten. Zondag wacht ons een lange bustrip naar Bariloche, we waren eerst van plan om zelf te gaan rijden, maar dit werd ons afgeraden dus we gaan met de bus ('cama', stoelen die helemaal plat kunnen, dus we houden het wel vol)

Besos vanuit Patagonie

Hola!!

Hola todos,

We hebben inmiddels het eerste Spaanse diploma behaald en veel nieuwe mensen leren kennen. Een paar van de overige resultaten dankzij de lessen; uit eten en uit met medestudenten uit oa de VS, Noorwegen, Brazilie, Japan en Duitsland, etc.. Naar een Tango show, echt heel knap en indrukwekkend. Een voetbalwedstrijd met de Europeanen tegen de Argentijnen (van 23.15-00.30, leuke tijd

Overdag gaan we naar school en 's middags hebben we meestal een behoorlijke hoeveelheid huiswerk te maken, maar er blijft ook nog genoeg tijd over om al het moois hier in de stad te bekijken. Als iemand hier vraagt waar je vandaan komt en je zegt: 'soy de Holanda' dan worden de Argentijnen helemaal wild. Maxima is hier echt een favoriet, ze staat in alle tijdschriften en laatst was er een heel journaal item ivm het 10 jarig huwelijk.

Ondertussen wennen we ook aan een paar van de (voor ons toch aparte) gewoontes hier:

* bij cafe's/restaurants wordt buiten buiten geadverteerd met allerlei lokkertjes, eenmaal binnen; sorry dat hebben we niet.....

* iedereen drinkt 'mate', de thee van Zuid-Amerika. en loopt de hele dag te slepen met een eigen thermosfles en een beker over straat

* op het toilet zit vaak geen slot, is de deur dicht, dan is het toilet bezet

* de hele dag maar met name om 17.00 is het koffie en 'medialunas'(croissantjes) tijd..avondeten gebeurd pas tussen 22.00-1.00 uur

We blijven nog tot en met zaterdag in Buenos Aires, dan gaan we 3 dagen naar Rosario (geboorteplaats van Che Guevara) kijken hoe het carnaval daar is... daarna gaan we naar het zuiden naar El Calafate in Patagonie

Saludos y besos

Hablo espanol

Hola todos, como estan? Esta frio en holanda?

Bedankt voor alle leuke reacties, mailtjes en appjes!!

Sinds vorige week zaterdag zijn we helemaal geinstalleerd in ons tijdelijke appartement. We wonen hier fijn, de wijk Recoleta (waar 'ons' Maxima ook is opgegroeid) is erg prettig. In het complex is 24 u per dag een portier aanwezig, erg handig. Als we naar buiten gaan kunnen we de sleutel bij de portier laten. Naast het appartement zit patio Bullrich; een super de luxe winkelcentrum waar ook een verdieping is met allemaal restaurantjes en een bioscoop.

Afgelopen maandag zijn we gestart met de spaanse lessen bij IBL languages..in totaal een half uur reizen (metro en lopen). Terwijl we maandag aan het wachten waren op de metro kwamen er twee vechtende zwerfhonden binnen rennen (van de dokter moeten we oppassen met zwerfhonden ivm rabies). Gelukkig gingen ze daarna een andere kant op, ondertussen zaten wij weer rustig te wachten op een bankje en vanuit het niets kwamen onze vechtende vrienden er weer aan..lichtelijk oververhit kwamen we daarna aan op de taalschool. Daar kregen we een intake, bleek een Spaanse overhoring te zijn. Aangezien ik (Marcelle) nog niet zo heel goed Spaans kan waren we een beetje overrompeld, 'zijn er in Enschede dieren?' 'Si'....haha! Martijn zit in klas 2 en ik in klas 1. Elke dag gaan we van 9.00 tot 13.00 uur naar school, erg leuk, wel pittig, alles is in het Engels en Spaans. Na de tijd gaan we heerlijk lunchen in een panaderia in de buurt waar we ondertussen vaste klant zijn geworden en de bediening ons probeert nog meer Spaans bij te leren.

Buenos Aires is een grote stad met veel verschillende barrio's (wijken), we hebben al verschillende wijken bezocht. De straten zijn hier allemaal opgebouwd in blokken, elk blok bestaat uit 100 huisnummers, heel handig om de weg te vinden. Wel is alles eenrichtingsverkeer, de wegen hier zijn minimaal 4 of 5 baans!! Ook hier is veel criminaliteit, vorige week werd er voor onze neus in het park een meisje beroofd van haar tas. Verderop is een bewaakt park, daar gaan we dus nu naartoe...

Hasta luego!

Geweldige week

Wij hebben een geweldige, leuke, volle week gehad, waarin we veel gezien en gedaan hebben. Vanuit Sao Paulo zijn we naar Curitiba gegaan. Redelijk grote stad waar de treinrit van Curitiba naar Morretes vooral centraal staat. De trein vertrekt elke morgen om 8.15 (!!), dus wij zaten maandagochtend om 8.15 (nog niet al te fris en fruitig) in de trein. Schijnbaar is het voor de Brazilianen heel erg bijzonder en spannend om met dit treintje te gaan, dat viel te merken in onze coupe. Wij zaten tussen een familie van ongeveer 30 mensen die 3.5 uur lang geen moment stil zijn geweest. Praten, lachen, schreeuwen, zingen (liedje van Michel Telo), nog harder praten....lachwekkend om te zien! Geweldige treinrit met mooi uitzicht over de vallei en langs de bananenbomen etc. Morretes zelf was niet heel erg bijzonder, maar leuk om te zien.

Vanuit Curitiba zijn we met de nachtbus naar Foz de Iguazu gereden. Fijn, 's morgens bij aankomst aanschuiven bij het ontbijt. Ons hotel zat heel dichtbij het National Parc Iguazu, perfect. Via het hotel hebben we een aantal dingen geboekt, o.a. een safari en een bezoek aan het vogelpark. Voor alle vogelliefhebbers (en niet vogelvrienden, Lotte en Maaike) onder ons, 600 verschillende vogels, apart om te zien.

Woensdag zijn we naar de Iguazu watervallen geweest aan de Brazilaanse kant, kippenvel, wat mooi om te zien en het geluid erbij, geweldig! Een waterval van 2700 meter lang en 80 meter hoog. Vanaf veel verschillende plekken konden we het natuurgeweld bekijken, omdat we 's morgens waren kwamen er op veel punten regenbogen tevoorschijn, je blijft foto's maken :) Aan de Braziliaanse kant vond de Macuco safari plaats. Eerst een rit door de jungle, daarna een stuk lopen en vervolgens met een motorboot naar de zijkant van de watervallen. Scheelt dat we niet zo nat werden......haha de boot bleef maar onder de waterval doorvaren, een super ervaring.

Donderdag stond de Argentijnse kant op het programma, de weg ernaartoe duurde een tijdje, lang wachten voor de grens en eenmaal binnen op het park ook. Aan de Argentijnse kant kon je op een punt de watervallen bekijken, een loopbrug van minimaal een km en daarna stond je bijna boven de waterval...mooi.

's avonds zijn we naar Buenos Aires gevlogen. Ook weer een onwijs mooie stad, sinds vandaag hebben we een appartement in de wijk Recoleta. Hier blijven we de komende maand. Maandag of dinsdag gaan we beginnen meteen Spaanse taal cursus.

Besos