20.470 kilometer…

De laatste dag in La Paz heeft Martijn de ‘Death road’ gefietst, een afdaling van 64 kilometer op de meest beruchte (onverharde) weg ter wereld. Sommige stukken zijn maar 1.5 meter breed en op de foto’s valt te zien hoe diep de afgrond is! Marcelle was niet goed te (La) Paz. Gelukkig is alles aanwezig in onze reisapotheek en was ze na twee dagen in bed en antibiotica weer aan de beterende hand.

Daags erna zijn we met de bus en een tussentijdse oversteek over het water naar Copacabana aan het Titicacameer gegaan. Vanaf hier met de boot naar Isla del Sol, een klein Inca eilandje. Na een boottocht van twee uur kwamen we aan op Isla del Sol, gelegen op 4000 meter hoogte. In de haven stond de eigenaar van ‘Inca lodge’ ons op te wachten met een goed verhaal en een goede prijs, vol goede moed gingen we op weg. De lodge was alleen zo’n beetje het hoogst gelegen en dit betekende eerst een trap van ongeveer 40 treden en daarna nog een klim van een half uur. Vrij pittig na twee dagen in bed en met 15 kilo op de rug, uiteindelijk liep Walter met de rugzak en kwamen we boven. De ‘Inca lodges’ bleken nog niet geheel af, in de badkamer zat nog geen raam (een stuk karton kan ook) en de ontbijtzaal was een hokje met stoelen, desalniettemin hebben we er goed geslapen.

Op Isla del Sol is geen gemotoriseerd verkeer, alleen maar ezels en lama’s die dienst doen als vervoersmiddel. Verder veel varkens, koeien en schapen welke overal rondlopen. Wel apart om te maken te hebben met dit soort ‘verkeer’.

Hierna hebben we twee nachten doorgebracht in Copacabana, mooie zonsondergangen en terrassen aan het Titicacameer. Dit waren tevens de laatste twee nachten in Bolivia, ‘time flies when you’re having fun’, ons visum voor 30 dagen was alweer verlopen.

Op naar Peru en na een kwartier rijden stopte de bus; uitstappen , stempels halen en de grens over lopen, na een lange dag rijden aangekomen in Cusco. Een geweldig hostel, gelijk de eerste avond genoten van de ‘picso sours’ (het drankje van Peru) gemaakt door de eigenaar van het hostel.

Cusco is de stad waar vanuit velen starten met de wandeltocht naar Macchu Picchu. Martijn heeft deze tocht 11 jaar geleden al gedaan, dus we doen hem dit keer niet. Nu moet je ook minstens 5 maanden van tevoren boeken (wat toen twee dagen was!) Cusco is erg toeristisch met veel straatverkopers en luxe winkels.

Vanaf het begin wilden we al graag de jungle in, na de nodige research hebben we 8 dagen / 7 nachten geboekt naar het Manu park. Dit park bestaat uit een gewone zone en een reserved zone, tijdens deze trip wordt er ook een bezoek gebracht aan de reserved zone (meer kans op de ‘wilde’ dieren).

Wat een trip…helaas was Martijn de dag voor de trip geveld door buikgriep wat die nacht alleen maar erger werd. ‘s Maandags werden we al om 6.00 opgehaald, 12 uur hobbelen in een mini-van over een onverharde weg. Martijn kreeg er weinig van mee…In het donker aangekomen bij de eerste lodge stapten we blij uit het busje, bleek nog 10 minuten lopen tot de rivier en daar twee aan twee in een kabelbaan over de rivier, avontuurlijke aankomst.

Dag twee was een klein stukje rijden naar Atalaya waar we op de boot stapten, komende week was dit ons vervoersmiddel. Twee bootjongens, gids Miguel, kok Betty en nog 5 anderen, deze dag veel reistijd, de tweede lodge was erg goed met een warme douche.’s Avonds een eerste avondwandeling door de jungle en al de nodige dieren gezien, spinnen, kevers en natuurlijk de eerste muggen.

De derde dag startte vroeg, om 5 uur zaten we in de boot op weg naar de ‘Macaw clay lick’. Dit is een kleimuur waar ara’s en andere parkieten op af komen om klei te eten en zo hun spijsvertering in balans te houden. Ze eten blijkbaar veel bessen waardoor hun maag van streek raakt en door de mineralen wordt dit geneutraliseerd. Tevens zit er veel calcium in wat weer goed is voor de vorming van de eieren. Het ontbijt (hamburgers!) hebben we genuttigd in de uitkijk hut. Erg mooi om de zon op te zien komen en alle ara’s te zien, op het drukste moment zaten er 35 op de muur!

Aan het eind van de dag met de boot op weg naar de derde logde in Boca Manu, het grootste ‘dorp’ van Manu.

Dag vier zaten we op tijd in de boot, nadat we bij het rangers station hadden ingecheckt konden we de reserved zone in. Hier gelden strenge regels, er mag geen enkele vorm van afval overboord worden gegooid, alles wat in en uit de reserved zone gaat moet worden gecontroleerd (eten en zelfs de was).Nog geen 20 minuten onderweg zagen we een jaguar moeder met jong, super mooi! We konden vrij dichtbij komen met de boot, en goede foto’s maken. Onderweg naar de camp lodge witte en zwarte kaaimannen tegen gekomen, apen en een luiaard.

De camp lodge was een soort twee persoons huisje op een platform midden in de jungle, wat een muggen!! Echt ongelofelijk, je moest wel lange mouwen en een lange broek aan hebben terwijl het rond de 28 graden was. En ze prikten zelfs door te dunne kleding heen. In deze camp lodge hebben we twee nachten geslapen. Advies was om voor het slapen gaan in en onder het bed te kijken of er geen spinnen/slangen etc. zaten J.

Veel wandelingen in de omgeving gemaakt, een tocht op een meer met een catamaran, waar we een hele familie reuzen otters hebben gezien.

Deze drie dagen waren echt de hardcore jungle, maar wat mooi! Grappig dat wij de toeristen goed voorbereid met deet, malariatabletten en rubberlaarzen aankomen en de plaatselijke bevolking op blote voeten en in een shirtje en korte broek rondloopt.

Nacht 6 brachten we wederom door in het ‘dorp’ Boca Manu….een nacht zonder slaap. Toen we het dekbed open deden vloog ons een vleermuis tegemoet! Bah, weer bijgekomen en wel lagen we in bed en zagen een staart, een gigantische rat! En de rat vond het wel erg leuk in onze kamer en bleef lekker de hele nacht, kakkerlakken in het nachtkastje, kortom, weinig slaap. Een nachtelijk toiletbezoek (met zaklamp, geen elektriciteit en er was geen water) bleek een bezoekje met een verrassing. Het toilet, een klein hokje met overal horren tegen de muggen en wat zat er in de wc? Wederom een gigantische rat, sorry voor de andere (wel) slapende mensen maar een gil viel niet te onderdrukken.

Blij maar zwaar vermoeid op de boot naar de laatste lodge en nacht 7, wat fijn, een bed zonder vleermuis, ratten of kakkerlakken!! Op dag acht een busrit van 10 uur en we waren terug in ons hostel in Cusco. Heerlijk om na acht dagen weer een warme douche te hebben, stenen muren om je heen, een toiletbril op het toilet en elektriciteit.

Het was geweldig om het jungle leven van zo dichtbij mee te mogen maken, we zitten nog helemaal in het jungle ritme, vroeg naar bed en vroeg wakker.

Donderdag op naar de hoofdstad van Peru, Lima!