Hola chico’s (of je nu 10 of 80 bent, iedereen wordt een chico genoemd)!

Mendoza en alle wijngaarden achter ons gelaten en zijn met de bus (met een steward die ons van de nodige maaltijden en drankjes voorzag) naar Salta gereisd.

In Salta kun je zien dat je richting de Boliviaanse grens gaat, de cocabladeren worden hier verkocht, veel handel en marktkramen op straat. De supermarkten verkopen bijna geen groente, voor groente ga je naar de groenteboer, vlees naar de slager.Of ’s morgens of ’s avonds want tussen 14.00 en 18.00 is alles dicht en is het stil op straat, siësta time!

In Argentinië is een chronisch muntgeld tekort, niemand heeft muntgeld, de medewerkers in de supermarkt kijken je alles vernietigend aan als je met 100 peso (17 euro) betaald, en schreeuwen dan verveeld naar hun collega: ‘cambio’ (=wisselen), met het gevolg dat de rij die al lang is nog langer wordt, kortom Martijn vond het al leuk om naar de winkel te gaan en hier helemaal J haha! Hebben al een bezoekje gebracht aan verschillende groenteboeren (een verkocht heerlijke paprika’s, zaten helemaal vol met wormen L). Bij de groenteboer moesten we 7 peso betalen en ik betaalde met 8 peso…maarja, een muntje van 1 peso hebben ze niet, dus kreeg ik een wortel! In Salta kwamen we terug met een citroen en bij de supermarkt snoepjes i.p.v. muntgeld!

Maar de vriendelijkheid en gastvrijheid blijft, of je iemand voor het eerst ontmoet een dag later weer ziet --> een besito (zoentje), of het nu de schoonmaakster is van het hostel, de oma die naast ons op het busstation zat te wachten, of de meneer bij wie we geld hadden gewisseld en van wie vervolgens een stuk taart kregen.

Vanuit Salta hebben we een dagtour naar Cafayate geboekt, de tour ging voornamelijk door de bergen, deze staan hier in de regio bekend om de vele verschillende kleuren, vanwege de mineralen die erin zitten. We hebben het amfitheater gezien, een rond gesteente waarin 80% van de akoestiek ter horen is zoals deze ook in de opera in Buenos Aires klinkt. In het amfitheater stonden twee muzikanten, wat een geluid!

Vanaf Salta hebben we een slapeloze nacht in de bus naar la Quiaca (grensplaats in Argentinië) gehad. Binnen in de bus stonk het verschrikkelijk naar diesel, de bus stopte in elke plaats en dan ging het licht aan en iedereen stapte maar in, er werd niks gecontroleerd, wisten beide niet zo goed wat we ervan moesten denken. Voor de zekerheid maar met mijn voeten om de rugzak gaan zitten/poging tot slapen. Later bleken er twee mensen te zijn bestolen tijdens de busrit. ’s Ochtends heel vroeg kwamen we aan, suf en wel richting de grens, twee stempels later stonden we in Villazon. Terug in de tijd…dames met bolhoeden en lange vlechten, heel veel kleine winkeltjes, overal kleuren, veel doeken en poncho’s, lama’s, welkom in Bolivia. Samen met 3 Duitsers, een Engelsman en een Zwitserse een taxibusje geregeld naar Tupiza. De prijzen zijn totaal verschillend dan Argentinië, een colaatje kost 0.50 cent, uit eten rond de 4 euro, we hadden een 4 gangen lunch voor 1.20!!

Afgelopen woensdag was het begin van onze 4 daagse jeep trip naar Uyuni (zoutmeer). Via het hostel hadden we de trip geboekt, we zaten in totaal met z’n 6en in de jeep. Martijn en ik, Laura & Jonathan uit Nieuw Zeeland, chauffeur/gids Edwin en kok Natalia.

280 liter diesel, 4 backpacks, slaapzakken, een kooktoestel, gasfles en veel water op het dak en eten & drinken voor 4 dagen achterin de jeep. De eerste dag hebben we rond de 200 km gereden, langs meren, over de bergen, door het water, heeeel veel lama’s en flamingo’s gezien. Eerste overnachtplaats was goed, Natalia had een heerlijke tea time voor ons direct na aankomst. Aan de coca tea, het was te merken dat we hoog zaten, kortademig en hoofdpijn. Na een heerlijk diner onze slaapkamer gedeeld met Laura en Jonathan en goed geslapen (elektriciteit en water aanwezig, er was ons verteld dat dit de eerste twee overnachtingen niet het geval zou zijn).

De volgende ochtend stond om 7 uur het ontbijt klaar en om 7.30 vertrokken we voor de tweede dag, opnieuw van alles gezien, onbeschrijfelijk: laguna verde, geisers, laguna rojo, een duik in de hotspring met uitzicht op de flamingo’s, chinchilla’s en dit allemaal op een behoorlijke hoogte, tussen de 4500 en 5200 meter.

De tweede dag was onze slaapplek wederom goed, nog geen douche maar wel elektriciteit en voldoende dekens, was ook wel nodig, op 5200 m hoogte was het ’s nachts -6 en in het hostel denk ik ook zoiets, thermolegging, slaapzak en dekens…Wederom om 7 uur ontbijt en op naar de derde dag, gestopt bij een gesteente wat gebruikt werd voor een van de schilderijen van Gaudi. Daarna verder gereden, er reden meerdere jeeps en als er een defect was dan hielpen de chauffeurs elkaar.

Tijdens het rijden leek het erop alsof we in de verte een jeep zagen die op de kant lag, dichterbij gekomen bleek dat echt zo. De chauffeur had de controle over de jeep verloren en was gekanteld. Jonathan (dokter) gelijk naar de familie toe, de vader en zoon waren redelijk ongedeerd. Moeder had veel last van haar rug, de jeep was voor ons NL’ers total-loss, in Bolivia kun je hem echter wel weer oplappen, zo gezegd zo gedaan. Alle chauffeurs van de jeeps die arriveerden hielpen mee, nieuw wiel, van alles onder de motorkap gefikst en zo ging de chauffeur een uur later zonder ramen en spiegels in de jeep op weg naar de dichtstbijzijnde plaats. Ondertussen was de familie al op weg naar een ziekenhuis…kortom een ietwat ander begin van de dag.

Onderweg nog een paar keer gestopt om de bewuste jeep weer op te lappen. ’s Middags stopte een jeep die achter ons reed, wij terug, wat bleek: hij was ingehaald door zijn eigen achterwiel, afgeknapt. Onze gids/chauffeur heeft geholpen, wij hebben ons samen met de kok goed vermaakt. ’s Avonds een overnachtplaats in Uyuni, met een eigen slaapkamer en een douche (moest je wel eerst betalen en een nummertje weten te bemachtigen bij de douche-‘baas’). Natalia had weer heerlijk gekookt, zelf een fles wijn bij het eten omdat het de laatste avond was. Op tijd naar bed want de volgende dag vertrokken we om 5.30, zonsopgang op salar de Uyuni. Hoe bijzonder was dat, zout, zout en overal zout, 12.000 km² groot (op een na grootste zoutvlakte van de wereld)! Ontbijten in het zouthotel en daarna volgde een lange, leuke fotosessie…’s middags nog een laatste lunch en daarna afscheid genomen van iedereen. Het was echt geweldig, denk dat de foto’s nog niet kunnen weergeven hoe het in het echt is….

Zondag zijn we (na een Boliviaanse busreis) aangekomen in Sucre, de eerste nacht in een verschrikkelijk hostel geslapen en daarna gelijk verhuisd naar een Bed and Breakfast in de buurt, stukken beter!

Veel liefs en besito’s van ons